Sponsorzy

A A A

ALASKAN MALAMUTE

 Alskan Malamute -

 to wielki fan zajęć na świeżym powietrzu. Zawierucha, śnieg czy deszcz, nie ma żadnego znaczenia. Zawsze jest pierwszy w kolejce do wyjścia. Jeśli na samą myśl, że mógłbyś mu dotrzymywać towarzystwa w tym szaleństwie przechodzą Cię dreszcze, przemyśl czy to na pewno pies dla Ciebie.

Historia i przeznaczenie rasy

Alaskany to rasa pierwotna, ukształtowana wieki temu przez surowy klimat Arktyki oraz potrzeby   tamtejszego człowieka. Psy w typie północnym zawsze pracowały służąc człowiekowi przenosząc lub przeciągając ładunki czy nawet towarzysząc w polowaniach na zwierzynę. Plemię Mahlemute wyhodowało psy wyjątkowo silne i wytrzymałe, mogące sprostać najsroższym wyzwaniom jakie przed ludami północy stawiała natura. Niedobór pożywienia powodował często konieczność przemieszczania całych wiosek w odległe miejsca, co bez psów byłoby niewykonalne. Konieczność przeżycia w stadzie umocniła jednak w malamutach bardzo silną potrzebę rywalizacji pomiędzy sobą - o jedzenie, o przywództwo, o atencję człowieka. Psy toczyły z sobą walki na śmierć i życie, a Mahlemuci rozmnażali tylko najsilniejsze, najbardziej żywotne osobniki. Swoje psy traktowali dobrze, w przeciwieństwie do innych plemion północnych. Wyhodowali rasę nieprześcignioną jeśli idzie o siłę, wytrzymałość, niewielkie potrzeby energetyczne i chęć pracy. Dumne, niestrudzone psy, które za dobre traktowanie i miskę odwdzięczają się ciężką pracą i łagodnością.

(…)Pierwotnie hodowany jako pies pociągowy – sleddog; nazwa pochodzi od plemienia Mahlemiute, żyjącego na wyżynach zachodniej Alaski.- (www.wikipedia.org)

Charakter
Alaskan Malamute to psy o wielkich sercach, niesamowitej sile i niespotykanej łagodności w stosunku do ludzi. Tak samo jak pracę w zaprzęgu cenią sobie towarzystwo i bliskość rodziny – ludzkiego stada. Wychowując małego malamuta musisz być bardzo konsekwentny w działaniu a jednocześnie prowadzić go łagodnie. Większość malamutów to łakomczuchy i bardzo wiele można z nimi osiągnąć za pomocą pozytywnych pobudek oraz smakołyków. Łagodne usposobienie malamuta sprawia, że nie nadaje się on na stróża posesji. Posiada jednak doskonałe wyczucie sytuacji i potrafi odróżnić z jakimi intencjami zjawił się u nas gość. Jeśli my przywitamy go serdecznie - pies również. Jeśli intencje gościa nie są przyjazne, silnie związany z nami uczuciowo malamut bedzie reagował niespokojnie. Nigdy nie oczekujmy jednak, że będzie nas bronił zębami i nawet szkolenie w tym kierunku nie przyniesie żadnego skutku. Jakkolwiek malamut jest psem niezwykle przyjecielskim w stosunku do ludzi, tak trochę inaczej rzecz się ma jeśli chodzi o jego kontakty z innymi zwierzętami. Tu uwidaczniają się pewne cechy dominacyjne w stosunku do innych psów. Zwykle to on musi być "szefem", jednak nie sprowokowany w żaden sposób przez innego psa, który okaże mu uległość - nie powinien zaatakować. Skłonność do polowań może sprawić, że malamut rzuci się w pogoń za sarną czy zającem. Takie polowanie zwykle jednak kończy się niepowodzeniem i pies po chwili wróci do nas zdyszany, ale zadowolony z przygody. Malamuty znane są również z zamiłowania do czynienia spustoszeń w przydomowych kurnikach. Kury stanowią dość łatwą zdobycz toteż często kończą życie w zębach psa, który gdy już raz znajdzie drogę do kurnika, to możemy być pewni, że będzie tam częstym gościem. Każd4e zachowanie Psa Północy  jest indywidualnym odzwierciedleniem  w jakim otoczeniu się rozwijał przez kogo  był  wychowywany ! Praca z malamutem, układanie go trwa właściwie przez całe jego życie, a że malamut bywa krnąbrny i niezależny, właściciel aby być dla niego kimś atrakcyjnym musi wykazywać wiele sprytu, taktu, kreatywności a przy tym nie spoczywać na laurach i nigdy nie tracić panowania nad sobą. Właścicielem malamuta powinna być jedynie osoba dorosła, gdyż jest to pies zbyt silny i niezależny by powierzyć go dziecku.

Użytkowość
W zaprzęgu nie nadają się do biegów sprinterskich, znacznie lepiej sprawdzają się na długich dystansach. Znakomicie radzą sobie z uciągiem znacznych ładunków (nazywane są "lokomotywami północy").

Budowa
Alaskan Malamute, jedna z najstarszych ras arktycznych psów zaprzęgowych, to pies mocnej, solidnej budowy, z głęboką klatką piersiową, o silnym, dobrze umięśnionym tułowiu. Alaskan Malamute stoi pewnie na opuszkach łap; dzięki tej postawie, z uniesioną głową i czujnym, wyrażającym zainteresowanie i ciekawość spojrzeniem, sprawia wrażenie aktywnego i dumnego. Głowa szeroka. Uszy trójkątne; przy natężonej uwadze – prosto uniesione. Kufa masywna, bardzo nieznacznie zwężająca się od nasady ku nosowi. Nie może być spiczasta, ani długa; nie może być toporna. Gęsta okrywa włosowa, z grubą warstwą włosa ochronnego, wystarczająco długiego, by osłonić wełniste podszycie. Malamuty mogą mieć rozmaite kolory. Charakterystyczną cechą są znaczenia na twarzoczaszce. Składają się one z czepka na głowie oraz twarzy całkowicie białej, bądź też ze strzałką i/lub z maską. Ogon dobrze owłosiony, noszony nad grzbietem; przypomina powiewające pióro. Malamute musi być psem grubokościstym, o zdrowych kończynach, mocnych łapach, głębokiej klatce piersiowej i silnych barkach; powinien także mieć wszystkie fizyczne przymioty, niezbędne dla sprawnego wykonywania swej pracy. Ruch musi być pewny, zrównoważony, niestrudzony i bardzo wydajny. Budowa malamuta wyraża siłę i wytrzymałość;

Pielęgnacja
Malamut nie jest psem wymagającym skomplikowanych zabiegów. By nie doprowadzić do powstania filcu i kołtunów wystarczy raz w tygodniu przeczesać go specjalną szczotką. Uciążliwe bywają jedynie okresy wylinki, czesać trzeba wtedy codziennie. Bywa że taka sesja czesania trwa nawet do godziny dziennie. W przypadku nie wyczesania psa, w domu wszędzie fruwają fragmenty podszerstka, co każdą panią domu doprowadza do rozpaczy. Suki linieją średnio dwa razy w roku, jest to związane również z gospodarką hormonalną i cieczką. Psy zwykle zrzucają sierść raz w roku, jednak często obserwuje się w ich przypadku systematyczną wymianę futra - jednym słowem "na szczotce coś zawsze zostaje". W okresach aktywności kleszczy (w niektórych rejonach Polski jest to niestety niemalże okrągły rok) psa należy chronić preparatem antykleszczowym, a po każdym spacerze przejrzeć futro i poszukać w nim ewentualnych pasażerów na gapę.

 

A  oto nasze malamutki  :) http://www.szarawilczyca.pl/?pl_2010,39